De creatione novorum cardinalium

Nadawanie godności kardynalskiej jest wyłącznym przywilejem Ojca Świętego, który w dowolnym czasie mógł dobrać nowych purpuratów do, ustalonej na siedemdziesiąt, liczby członków Kolegium. W sposób formalny zaczynało się to od poinformowania w czasie sekretnego konsystorza obecnych kardynałów o chęci powołania nowych. Papież zwracał się do obecnych z zapytaniem: Quid vobis videtur? Był to zwrot czysto kurtuazyjny, wywodzący się jeszcze z czasów, gdy wybór nowych kardynałów musiał spotkać się z akceptacją większości dotychczasowych książąt Kościoła. Za odpowiedź starczał jedynie gest purpuratów, którzy powstawszy ściągali piuski i pochylali głowy. Wtedy papież oficjalnie ogłaszał swoją decyzję następującymi słowami: Auctoritate omnipotentis Dei, sanctorum apostolorum Petri et Pauli ac Nostra, creamus Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinales presbyteros quidem N.N. diaconos vero N.N., cum dispensationibus, derogationibus et clausulis necessariis et opportunis. In nomine Pa+tris et Fi+lii et Spiritus + Sancti. Amen. Papież mógł też dokonać wyboru kardynałów, których imiona, z różnych powodów, zachował jedynie dla siebie. Ogłaszał to Konsystorzowi w sposób następujący: Alios autem [tu podawał liczbę wybranych] in pectore reservamus arbitrio Nostro quandocumque declarandos.

Appointing new cardinals is the exclusive privilege of the Holy Father who, in any time, could nominate new prelates, not exceeding the fixed number (seventy) of the College members. In the formal way the procedure started from informing the cardinals, present on a secret consistory, about the Pope’s will to create the new ones. The Pope addressed the present: Quid vobis videtur? It was a purely courteous expression, dating back to the times when the election of the new cardinals had to be accepted by the majority of the then princes of the Church. As a response sufficed only the gesture of the prelates who, having risen to their feet, took off their zucchettos and bowed their heads. Then, the Pope announced officialy his decision with the following words:Auctoritate omnipotentis Dei, sanctorum apostolorum Petri et Pauli ac Nostra, creamus Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinales presbyteros quidem N.N. diaconos vero N.N., cum dispensationibus, derogationibus et clausulis necessariis et opportunis. In nomine Pa+tris et Fi+lii et Spiritus + Sancti. Amen. The Pope could also choose cardinals whose names, because of various reasons, he kept only for himself. He announced it to the consistory in the following way: Alios autem [here the number of the elected was given] in pectore reservamus arbitrio Nostro quandocumque declarandos.

Kontynuuj/Continue...

Prière des cardinaux à la confession de Saint-Pierre

Moment très émouvant : après tous les honneurs dont ils ont été comblés, les nouveaux cardinaux manifestent leur attachement et leur reconnaissance au grand Apôtre martyr, fondateur de l’Eglise Romaine, saint Pierre. Ils sont agenouillés, comme des pèlerins, autour de la Confession ouverte, devant l’autel papal qui couronne l’humble fosse dans laquelle le premier Pape fut déposé au soir de son martyre. 

P. Pfister, Pages de Rome Immortelle, Arthaud 1954, p. 158

Imposition du chapeau cardinalice à Saint-Pierre

C’est le rite le plus caractéristique de la création d’un cardinal. Chacun monte au trône s’agenouiller devant le Souverain Pontife assis, en mitre, qui leur met sur la tête, recouverte déjà du capuce de la cappa, le large et plat chapeau rouge à longs glands de soie : « Recevez cet insigne particulier de la dignité cardinalice, qui signifie que vous devez vous montrer intrépide pour l’exaltation de la sainte Foi, la paix et la tranquillité du peuple chrétien, la conservation et l’accroissement de la Sainte Eglise Romaine, jusqu’à l’effusion du sang inclusivement. » Leurs Eminences les Cardinaux Feltin et Grente ont répondu Amen avec toute la force de leur grande âme. 

P. Pfister, Pages de Rome Immortelle, Arthaud 1954, p. 157

Serment des cardinaux

Au début du Consistoire Public du 15 janvier 1953, tandis que les anciens cardinaux ont pris place dans l’abside de Saint-Pierre, les nouveaux sont réunis dans la chapelle de Sainte-Pétronille, où ils prêtent le serment prévu par le Code. Voici le Cardinal indien Gracias, Archevêque de Bombay, accomplissant ce rite. Peu après, les cardinaux diacres viendront les chercher pour les conduire au Saint Père qui leur imposera le chapeau. 

P. Pfister, Pages de Rome Immortelle, Arthaud 1954, p. 157